27 oktober 2026
Fransois Seijffert vertelt: Vorige week maandag was het dan eindelijk zover. Na een lange zomer wachten eindelijk weer kunnen Condoren. Zo rond de herfst beginnen de competities in Condor weer. In januari (2027) begint altijd de door iedereen zo geliefde ‘Condor World Cup’, maar eerst trapt die andere favoriet in oktober af….de ‘Dutch Condor Group winter competitie’. Zo ook dit jaar gelukkig weer! De komende 18 maandagen met je headset en je joystick met het zweet des aanschijns achter de PC.
Organisator Wiek had een leuke opdracht van 227 kilometer door Oostenrijk uitgezet. Start en finish in Noetsch. Het bleek een (gehandicapte) wedstrijd met vrije keuze van vliegtuig….van club- tot open klasse. Lekker windje uit het zuiden met goede bellen van gemiddeld drie meter. Starthoogte 2000 meter en weinig verboden vlieggebieden. En gelukkig maar, want eenmaal een CTR geschampt en je hebt qua punten een buitenlanding te pakken.
Het was wel weer even wennen, want na een paar maanden geen Condor spelen weet ik vaak niet meer zo goed waar alle knoppen zitten. Zeker nu we tegenwoordig een heuse LX in de cockpit hebben zoek ik me geregeld suf. Ook in Condor is een goede vluchtvoorbereiding en kennis van de knoppen van de simulator echt key! Bijna alle Nederlanders zitten op Discord. Dit is een programmaatje waarmee we tijdens het vliegen kunnen ouwehoeren. Gelukkig maar, want al snel blijkt dat ook andere vliegers nog wat roestig zijn met hun ‘game gear’ dus vragen we de oren van elkaars kop. De één vliegt op een beknopt 15 inch laptopje of met een stoere VR bril en weer een ander heeft met een dikke game PC en drie schermen van 27 inch een halve cockpit nagebouwd in zijn mancave.
Die lekkere zuidenwind stond het hele eerste been haaks op de berg die we moesten volgen naar het eerste keerpunt. Dus hoppa, met max 170 km/h door de startlijn op 2000 meter en knallen maar. In principe was het niet nodig om in het eerste been te draaien, de berg droeg voldoende. Op driekwart van het been samen met mijn broer Bas toch voor de zekerheid wat hoogte gepakt in een belletje voor de oversteek naar een noordelijkere bergrug waar TP2 lag. Hij vloog met een JS1-21 en ik met een JS1-18. De uiteindelijk winnaar van de dag (en wereldkampioen) Jeroen Jennen, zo blijkt na analyse achteraf, draaide daar niet en nam meteen een fikse voorsprong. “Vaak ben je te bang” zeggen we wel eens tegen elkaar, maar Jeroen is dat niet. Hij heeft ballen, snapt het landschap en het weer. Je zou denken “wat maakt het uit in Condor, als ik tegen de berg crash ben ik toch niet dood”. En toch, en dat is het bijzondere, ervaren we allemaal Condor als een serieuze uitdaging en neem je geen onnodige risico’s. Crashen is 0 punten en we zijn competitief genoeg met z’n allen om te willen winnen!
Bij TP1 komt er een enorme gaggle samen met (Duitse) toppers zoals Frank Schwerdfeger en Jan Meretig. Ik heb Bas inmiddels op achterstand gevlogen (tijdens de vlucht zat hij nog steeds te pielen met instellingen) en volg de gaggle tot aan TP2. De wind staat nog steeds gunstig tegen de helling en zolang je hoog blijft hoef je ook nu bijna alleen maar rechtdoor te vliegen. Bij TP2 pakken sommigen de bel van het tweede been om extra hoogte te pakken voor de oversteek terwijl anderen (onder andere ik) beginnen te glijden en noodgedwongen vanwege gebrek aan hoogte het westelijke dal kiezen. Mijn optie bleek de langzamere optie. Eenmaal bij TP 3 was het een kwestie van diezelfde heuvel als bij het eerste been lekker afraggen (maar nu retour) en met max VNE finishen. Met 168 km/h gemiddeld en een 19e plek (er vlogen ruim 60 deelnemers mee) was ik best tevreden. Totdat ik de snelheid van de TOP 3 zag….181 km/h!! En alle drie met een 15 meter bak! Dit was weer een leerzaam vluchtje en een lesje nederigheid ha ha ha. Op naar de volgende!
Dank!
Woord van dank: Wiek, dank je wel voor het organiseren en het maken van alle spannende opdrachten! Ik verheug me op al die volgende maandagavonden in de Condor wereld.
